حضرت سيد المرسلين صلى الله عليه و آله عمل كرده پس مىفرمودند كه چون طالب علم از خانه بيرون آيد نمىگذارد پاى خود را برتر و خشكى مگر آن كه از جهة او تسبيح مىكنند تا هفتم طبقه زمين و صد خانه از اهل مدينه عيال آن حضرت بودند كه جميع اخراجات ايشان را آن حضرت مىكشيدند و آن حضرت محظوظ بودند كه بر سر سفره آن حضرت صلى الله عليه حاضر باشند يتيمان و كوران و زمين گيران و مساكينى كه هيچ كار از ايشان نيايد و بدست خود لقمه به دهان ايشان مىگذاشتند و هر كه عيالى داشت از جهة عيال او جدا مىدادند چيزى نمىخوردند تا مثل آن را تصدق نمىنمودند ، و پيشانى مبارك آن حضرت هر سال هفت نوبت پوست مىانداخت از بسيارى نماز و آنها را جمع مىنمودند و بعد از وفات با آن حضرت دفن كردند ، و آن حضرت بيست سال مىگريستند و هر مرتبه كه طعامى نزد آن حضرت مىگذاشتند حضرت مىگريستند تا آن كه يكى از آزاد كردهاى آن حضرت عرض نمود كه وقت آن نيامد كه اندوه و حزن شما منقضى شود حضرت فرمودند كه رحمت باد ترا حضرت يعقوب پيغمبر صلى الله عليه را دوازده پسر بود و يكى از آنها غايب شد آن مقدار گريست كه هر دو چشمش سفيد شد و موى سرش سفيد شد . و پشتش خم شد از غم و حال آن كه پسرش زنده بود در دنيا و من پدر و برادران و اعمام و هفده كس از اهل بيت خود را كشته در دور خود ديده‌ام چگونه حزنم منقضى شود و اخبار ديگر وارد است در نقل طعام از ايشان به خانهاى فقرا و مساكين به همين اكتفا شد ( و قال صلَّى الله عليه و آله الصّدقة بعشرة و القرض بثمانية عشر و صلة الاخوان بعشرين و صلة الرّحم بأربعة و عشرين ) ( 1 ) و در قوى از سكونى منقول است كه حضرت سيد المرسلين صلى الله